Stijgende lijn

Onwijs blij ben ik met hoe het gaat; geen klachten, school opgepakt, trainingen gaan goed en zit lekker in mijn vel. De titel zegt het al, ik heb de stijgende lijn te pakken!

dsc_0034-2

De opbouw richting het seizoen, dat ik naar verwachting in mei zal gaan starten, loopt voorspoedig. De trainingen verteer ik goed, maak veel en snel progressie, alhoewel dat na 5 maanden stil zitten natuurlijk ook niet heel gek is ;).
Het zal denk ik voor het eerst uit mijn mond rollen, maar ik ben echt onwijs blij om weer op school te zijn. Na maanden lang geen vooruitzichten, doelen en niet weten waar je aan toe bent is vastigheid en weer een doel hebben enorm fijn.

dsc_0014Sinds vandaag ga ik al helemaal geen excuses meer hebben om niet op de fiets te stappen, dankzij de winterkleding van Sportswear de Groot! Mijn eigen kleding met sponsoren van het verleden seizoen erop.
Vanmiddag heb ik mijn eerste ritje er op zitten, en ben ik echt onwijs tevreden met de kleding. Had misschien dan wel één van de mooiste dagen uitgekozen, maar het koud hebben bestaat niet meer voor mij!

Nieuwsgierig wat ik nou zoal train? Sinds ik weer begonnen ben met trainen heb ik mijn oude Strava account opgepakt: https://www.strava.com/athletes/1751430 

 

 

Op naar seizoen 2017!

Om te beginnen wens ik iedereen fijne feestdagen en een gelukkig nieuw jaar toe. Voor mij is 2016 op veel fronten een pittig jaar geweest, maar het heeft me ook veel gebracht en kan ik er tevreden op terug kijken.

Één van de opvallendste “moves” afgelopen jaar is wel het verlaten van het K-OTC (Knwu Olympisch Training Center) in februari. Wat een hele goede keuze is geweest om hierin te stappen, maar ook dat ik zelf besloot om hieruit te stappen.
Daarnaast koos ik ervoor om mijn focus te leggen op de weg, wat na veel blessureleed in 2015 en gebrek aan goede basisuithoudingsvermogen, een zware opgave was. Daarbij komende dat ik ook nog eens de overstap naar de beloftes maakte.
Het jaar heeft dan op sportief vlak qua resultaten dan niet veel gebracht, maar het jaar is voor mijn persoonlijke ontwikkeling erg belangrijk geweest.

Inmiddels ben ik al een paar weken aan het fietsen, wat erg goed gaat maar ik niet moet vergeten dat ik ruim 4 maanden stil heb gezeten. En geloof me, daar ben ik al een paar keer aan herinnerd..
Maar ik ben natuurlijk hartstikke blij dat ik weer kan gaan opbouwen en ook in januari studieactiviteiten kan gaan oppakken!

Naar verwachting zal ik in mei weer gaan koersen, wat nog een lange weg te gaan is maar waar ik onwijs naar uitkijk.
Ik ben dan ook natuurlijk  ontzettend dankbaar voor alle mensen die mij hebben gesteund en me er bovenop hebben geholpen. Want de afgelopen 5 maanden heb ik het best zwaar gehad en zijn deze mensen erg belangrijk voor mij geweest!

Update

Inmiddels zijn er al een aantal maanden voorbij gegaan sinds mijn val, maar het herstel vordert helaas niet al te snel. Gelukkig heb ik kunnen dankzij een CT-scan, bloedcontrole en MRI erger letsel kunnen uitsluiten.

Neemt niet weg dat het als ‘niet serieus’ wordt bevonden, sterker nog, de specialisten bevelen mij juist aan om nog meer rust in acht te nemen. Waardoor ik o.a. mijn studie Cios in Sittard ook stop heb moeten zetten.
Ook ben ik op het moment bij mijn ouders in Noord-Holland, totdat ik me weer beter en in staat ga voelen om mijn studie te gaan oppakken.

Van gezond, naar beperkt in het dagelijks leven door één klap. Ontzettend frustrerend, vooral doordat het zo lang duurt en er (bijna) geen vooruitgang in zit. Meer rust is noodzakelijk, zodat ik niet levenslang problemen ga ondervinden. En met de confrontaties van de problemen die ik nu inmiddels heb meegemaakt, is die keuze dan ook niet erg lastig.
Vallen, het hoort erbij, risco van het vak, maar dit keer was het pure pure pech. Had ook véél liever mijn sleutelbeen voor een derde maal in 1 jaar gebroken.

Inmiddels ben ik op het gebied van terug komen na een blessure al aardig een expert geworden, maar zal ik hier dan zeker ook weer sterker uit komen. Niet te ontkennen dat het veruit de lastigste blessureperiode tot dusver is.

Het zal voorlopig letterlijk en figuurlijk rondom mij erg rustig zijn. Maar zodra ik weer terug op de fiets ben, zal ik dit natuurlijk maar al te graag delen!

 

Seizoen 2016

Het is vrij vreemd om nu al “offseason” te hebben, dit al in Augustus en pas na in totaal 24 koersdagen dit seizoen. Dit allemaal door nasleep van mijn val in Luik, een terugblik :

 

Februari: 

Na een winter met blessureleed en een kort seizoen crossen, besloot ik in het begin van het jaar om het Knwu Olympisch Training Center, te verlaten ( lees: verandering).

Ik zou me dit jaar meer gaan focussen op de weg en daarnaast blijven mountainbiken. Dit laatste werd al snel op een nog lager pitje gezet, omdat de weg veel trainingsarbeid baat en dit nog niet te combineren was met het mountainbiken.

In februari begon ik ook serieus te trainen, echter werd ik door een knieblessure een beetje opgehouden. Deze blessure, wat een oude bekende was voor mij ( val Junior Cup Statteg-Graz), sleepte ik vrij lang nog mee. Geval niet naar je lichaam luisteren, geen rust en wel als een bezetene door blijven trainen. Hierdoor verergerde ik het juist en moest ik het even rustig aan doen.

Voorjaar: 

Het was me vies tegengevallen, het niveau bij de elite/beloftes op de weg, wat ik flink onderschat had. Naar mijn mening werd ik ook zonder pardon, vrij gemakkelijk ‘afgeschoten’.  Maar wat me zeker niet weerhield om door te blijven gaan.
Ik mistte vooral koershardheid en een grotere motor. Sommige koersen hield ik het ook goed vol, alleen ging het lampje na een 130-140 km koers gewoon uit. Een kwestie van veel duurtraining en simpelweg veel koersen rijden.

Langzaam aan door het seizoen merkte ik dat het steeds makkelijker ging, alleen een koers uitrijden zat er steeds niet bij. Wat vooral mentaal een hele zware opgave was, maar bleef ik (hoe moeilijk ook) vasthouden aan de progressie die ik aan het maken was.

Mei: 

Tryptique Ardennais, mijn eerste meerdaagse wedstrijd, waar duidelijk mijn progressie van de gedane trainingsarbeid zichtbaar was. Van nog geen één koers uitgereden te hebben, reed ik ineens deze meerdaagse uit. Wat vooral mentaal heel veel deugd deed!

Na deze opsteker lag mijn focus op Tour de Luik, wat de eerst volgende meerdaagse koers, met hetzelfde soort terrein, zou zijn.
Jammer genoeg werd ik door een voedselvergiftiging, opgelopen met een verplicht schoolkamp, tot een halt geroepen. Hierdoor verloor ik helaas een aantal weken, mijn groeiende vorm en wedstrijden ter voorbereiding op Luik.

De wedstrijden die ik in juni en begin juli reed, kwam ik er gewoon niet aan te pas. Iets wat ik vrij lang niet kon plaatsen, ik trainde goed en voelde me ook erg sterk. Met de Omloop van Alkmaar, ging het ineens vrij goed en voelde ik me weer de “oude” (nieuwe) Sven. Meespringen, aanvalllen, maar miste helaas net de slag. Peleton hield de benen stil en werden we uit koers gehaald. Balen, maar de vorm voelde erg goed en gaf mij de bevestiging dat het wel goed zat.

Waarom ik voor Alkmaar, voor mij doen zo onder de maat presteerde, kwam simpelweg door vermoeidheid. Met het oog op Luik trainde ik doordeweeks relatief veel, wat ik in het weekend natuurlijk moest bekopen. Hierdoor begon ik wel erg aan mezelf te twijfelen, waar ik zelf voor gekozen had, maar er niet bij stil stond. Ik kies ook voor de weg om gestaag progressie te maken, en niet gelijk alle vruchten te gaan plukken, omdat ik van plan ben om meerdere jaren nog te gaan fietsen..

Tour de Luik: 

Mijn voorbereiding had dan iets optimaler kunnen zijn, maar desondanks had ik vrij goed hiernaartoe kunnen werken. Het gevoel op de fiets was ook erg goed, waardoor ik er gretig was, maar dat met een aantal verbeterpuntjes, ook mijn valkuil was.
Ik reed mezelf gewoon overhoop, plus de hitte, maakte ik het mezelf vanaf dag één lastig. De andere etappes reed ik uit, maar zat ik ook niet super in mijn vel, wat kwam door een gevoelloos linker arm bij inspanning. Wat achteraf weinig spannends bleek te zijn.

Etappe 4:

Het was zo’n 34 graden, frisser windje, wat na de voorbije dagen 38 graden, erg aangenaam voelde deze dag. Benen voelden wat zwaar aan, maar na een korte warming-up voelde deze weer aardig. En was ik bovendien erg gretig.
Nadat de jury gelijk verkeerd reed, wat kwam doordat ze een zeldzame Pokémon moesten vangen, werd gezegd. Ging de koers verder en sprong ik gelijk met een paar man weg.
We werden gelijk weer teruggepakt en sprong er even later weer een groepje weg, waar ik ook mee sprong.

Met de 50 km/per uur aantikkend, maakte ik uit het niets een onwijze klapper op het Belgische asfalt. (lees: Tour de Luik)
De nasleep van deze tuimelpartij, doet mij een maand later, me nog steeds beperken in het dagelijks leven. Laat staan op de fiets, waar ik 2 dagen, zonder teveel kwaad bewust, weer (hoe dom ook -> achteraf praten) weer op zat.

De zwaarste dagen heb ik dan wel gehad, hoofdpijn 10 (op schaal van 0-10), niet in staat zijn om 10 minuten te wandelen en 15+ uur per dag slapen. Maar waar met spoed een CT-scan en bloedcontrole, gelukkig niks naar boven bracht. Het gaat rustig aan beter, moet veel rusten, wat een zware opdracht is omdat dat niet in mijn straatje past..

Offseason:

Ik kan spreken van erg veel geluk, waar ik dan maar genoegen moet nemen met een zware hersenschudding. Die me nu helaas alleen wel migraine door de zon en erg veel vermoeidheid oplevert.
Het seizoen is nu wel ten einde gekomen voor mij, jammer om het zo af te sluiten, maar elk nadeel heeft zo zijn voordelen!

Zo kan ik  nu eerder beginnen om mijn basis te leggen voor komend seizoen, wat mijn grootste verbeterpunt is. En dat hopelijk met nog redelijk weer in september en oktober. Daarnaast zal ik helaas niet in actie komen met veldrijden, dit doordat ik niet beschik over materiaal, maar hierdoor wel specifiek voor de weg kan gaan trainen.

Ik kijk terug op een seizoen waar ik op de fiets en naast de fiets, de grootste stappen tot nu toe heb gemaakt. Niet terug te zien qua resultaten, maar wel in mijn “bagage” voor de komende jaren.
Het seizoen waar ik mijn plezier bijna verloor, maar door te luisteren naar mezelf en door stappen durven te ondernemen. Het plezier terugvond, terug in balans kwam, persoonlijk veel ontwikkelde en nog gretiger ben geworden.

Dit doe ik natuurlijk niet allemaal zelf, maar ook door hulp van familie, begeleiding en sponsoren. Met wie ik niet zonder kan, en hen daar ook heel erg dankbaar voor ben. 

Mij seizoen door het oog van de lens:

Tour de Luik

Een mooie week, warm dat wel, mooie koersen, hoog niveau, zelf op de goede weg alleen strandde mijn wedstrijd niet bepaald zoals verwacht, maar had ik daarentegen wel veel geluk.

Etappe 1 Lontzen- Lontzen:
Al snel gingen we richting Eupen, wat de Baraque Michel, betekende. Mooie klim, waar ik merkte naast dat ik heel gretig was, ook over hele goede benen beschikte. Op deze klim reed ik vrij makkelijk van voren, waar ze ook af en toe begonnen te springen. Tegen mijn ploeggenoot, Benjamin, zei ik dat hij moest mee springen, wat hij deed, en met een grote groep ook wegbleef.
Op dezelfde klim wou ik ook nog springen, omdat ik in de gaten had dat deze groep wel weg zou blijven, maar kostte dit veel energie. Uiteindelijk raakte ik met 2 anderen weg en dichtte we het gat van zo’n 2 min, met achterop komende en voorop ingehaalde renners.
Richting het einde van deze etappe moest ik mijn tol betalen, flink oververhit geraakt en had ik kramp. Van de eerste groep, viel ik helemaal terug naar achteren in het veld.

Etappe 2 Aywaille- Aywaille:
Helaas stonden we nog maar met 3 man aan de start, nadat er gisteren 2 man de finish niet mochten halen. Zelf had ik er weer veel zin in, en zat ik ook al een paar keer weg met mooie groepen alleen werden we toch steeds terug gehaald. Had nog even geluk, omdat er een valpartij was maar ik nog net kon ontkomen. De hitte greep mij weer en de gedane inspanningen zorgde ervoor dat mijn tank leeg was. Ik finishte in de “bus”.

Etappe 3 Braives-Braives
Ook wel een waaier etappe maar die eindigde in een “toerclub”. Een groep van 30 reed weg, daarna nog een groep van 15 maar mijn groep hield er toen een beetje mee op. Een zware wedstrijd in het begin doordat het vaak op de kant ging en maximaal 38 graden was. Uiteindelijk reed de groep dus niet meer en finishte ik relatief rustig in deze grote groep, waar op het eind nog een man of 40 kwam aansluiten.
Wel mooi was dat ik in een vrij technische afdaling plots ineens een gat pakte, op een aantal profcrossers. Deze etappe voelde ik me wel het minste, maar goed, had hem weer overleefd.

Etappe 4 Verlaine-Verlaine:
Het was weer een warme dag, had er weer zin in alleen liep het toch allemaal net wat anders. Na een 4 km sprong ik mee, werd het op de kant gezet en ben ik daar door een voorvork die brak, wel zwaar ten val gekomen.
Was uiteindelijk in staat om op te staan, op reserve fiets doorgegaan, maar eenmaal terug in het peleton, waar het op de kant ging, werd ik zwart voor mij ogen. Einde koers dus.

Ik heb vooral heel veel geluk gehad, tot nu toe lijkt het erop dat ik er alleen met een hersenschudding en wat wonden er vanaf kom. Maandag zal ik opnieuw gecheckt worden om te kijken hoe het ervoor staat met mijn elleboog, knie, nek en enkel. Wat nu nog flink opgezwollen is.
Het is erg vervelend dat dit gebeurd is, iets waar ik zelf ook vrij weinig aan kan doen. Nu een kwestie van goed herstellen, rust nemen en vooral goed luisteren naar mijn lichaam.

Ondanks deze val, heb ik toch een mooie week gehad, weer veel geleerd, plezier gehad, sterker geworden en weer bevestiging gekregen dat ik op de goede weg ben.
Hoe kl*te het elke keer weer is, zal ik er net zoals verleden keren blessureleed, er weer sterker uit komen. Daar ben ik van overtuigd en ga ik er nog een mooi najaar van maken.

Wil de staf voor Luik; Dick, John en Joannathan, bij deze nogmaals weer erg bedanken voor hun inzet. Dankzij hen heb ik deze koers kunnen rijden en ben ik weer een stap verder in mijn ontwikkeling.
Daarnaast wil ik ook de Maaslandster bedanken voor de goede zorgen nadat ik uit de koers was gestapt.

Ik houd jullie op de hoogte! Groetjes een beurse maar een hele gretige Sven.

Update

Over hoe het me bevalt in Heerlen, mijn laatste wedstrijden met o.a. Omloop van Alkmaar, Tour de Luik, het niet deelnemen aan het NK mtb, gretigheid en het belangrijkste: het plezier in het fietsen. Het is tijd voor een update:

13612328_1053193448082474_502703850300802588_n
Omloop van Alkmaar, foto: Brian van Rhee

Heerlen:
Inmiddels woon ik al zo’n half jaar in het pand van het continentale wielerteam Parkhotel Valkenburg, te Heerlen. De beslissing, en de kans, om in het zuiden te blijven wonen. Zodat ik mijn studie hier kan blijven volgen, maar ook omdat ik het trainen hier geweldig vind, bevalt mij erg goed.
Mits het weer het toelaat (wat in Noord-Holland de laatste tijd gunstiger is) duik ik vaak met mijn trainingsritjes de Ardennen in, waar ik naast dat ik het fietsen weer erg leuk vind, ook veel van kan genieten.
Met zo min mogelijk inspanning ben ik over naar het derde leerjaar van het Cios en heb ik sinds kort ook een bijbaantje bij de Specialized Conceptstore Toma Cycles in Kerkrade.

 

De laatste wedstrijden:
Na het finishen van mijn eerste wedstrijd, tevens gelijk mijn eerste meerdaagse, de Tryptique Ardennais, heb ik al verschillende andere wedstrijden gereden.
Een dubbel weekend: Ronde van Kerspelen en Brabant Poort Omloop, de criteriums: Klimcriterium Brunssum en Ronde van Warmenhuizen en een topcompetitie wedstrijd: Omloop van Alkmaar.

Na de Tryptique liep ik op kamp met school een voedselvergiftiging op, waardoor ik een tijd lang niet helemaal fit was en de trainingen ook niet lekker liepen. Door de ziekte maar ook door het harde trainen voor Tour de Luik, behaalde ik in de wedstrijden niet bepaald een hoog niveau. Wat zich na de Ronde van Warmenhuizen zich uitte in een frustratie rondje van 160 km.

In de omloop van Alkmaar voelde ik me al een stuk beter, eigenlijk verassend goed nog op het vlakke, maar de finish niet mocht halen door te grote achterstand met een peleton dat stopte met rijden.

Tour de Luik:
Na het finishen van de Tryptique Ardennais, heb ik van Tour de Luik, mijn seizoens-doel gemaakt. Waar ik dus al een aardige tijd aan het trainen voor ben, en doordat ik een paar kilo lichter ben, was ik daarom verrast dat ik nog zo goed mee kon komen in de Omloop van Alkmaar.
Tour de Luik begint op maandag 18 juli t/m vrijdag de 22e. Een wedstrijd wat qua terrein mij wel licht en ik dus ook erg gretig voor ben en veel moraal voor heb!
Geen deelname Nederlandskampioenschap mountainbiken:
Mijn antwoord op de vraag of ik gestopt ben met mountainbiken; Nee, dat ben ik niet. Een fanatiekeling zou het al gezien hebben, dat na het sluiten van de inschrijving, ik niet op de startlijst sta van het kampioenschap.
Mijn reden is, dat ik niet daags voor Tour de Luik, wat mijn seizoens-doel is, het kampioenschap ga rijden. Daarnaast ben ik door de specifieke trainingen voor de weg, simpelweg ook niet goed genoeg, want als ik het doe, wil ik het gelijk ook goed doen.

Jammer vind ik het zeker, en mis ik het mountainbiken ook wel, maar moet ik er wel bij zeggen dat ik dat koersen stillaan toch ook wel heel mooi begin te vinden.
Even een rijtje over mijn laatste kampioenschappen mountainbiken:

2012 Steenwijk: Materiaalpech – DNF
2013 Groesbeek: Materiaalpech – DNF
2014 Noorbeek: Lekke band/ 11e plek
2015 Zoetermeer: Geen deelname i.v.m. sleutelbeenbreuk

Een rijtje waar ik niet heel trots op ben, wat er bij de jeugd er natuurlijk wel wat kleurrijker eruit zag. Bijkomend dat ik dit jaar niet zal gaan deelnemen, kan ik wel meedelen dat ik wel zal gaan starten op het Nederlands kampioenschap Marathon, op 9 Oktober te Eijsden.

13584022_624372381076687_1007591752_n(1)
Foto Cor Mooij

Gretigheid en plezier:
Het allerbelangrijkste is natuurlijk het plezier in het fietsen, wat er weer helemaal is en ik vooral heel erg gretig ben. Het doet werkelijk pijn aan mijn ogen om de drie letters, D N F , zo vaak achter mijn naam te zien staan. Maar kan ik gelukkig relativeren dat ik in korte tijd veel progressie aan het maken ben. Mentaal is dat zwaar, maar dat prikkelt mij alleen maar om nog harder te werken om zo mijn ambities te gaan verwezenlijken!

Na Tour de Luik zal er weer een verslag op mijn site verschijnen.

 

Tryptique Ardennais

Van nog geen enkele wegwedstrijd uit te hebben gereden, naar finishen in de meerdaagse Tryptique Ardennais. Het was afzien, met hangen en wurgen aan de meet komen, maar het was ook een mentale opkikker.

Dat uitrijden eraan zat te komen wist ik ook wel, het had alleen na mijn overstap naar de weg gewoon wat tijd nodig. Nu moet ik ook bekennen dat het mentaal niet altijd even makkelijk was, maar ook dat is topsport.

Proloog 19-5
Na 5 km mezelf in de bochten platgooien, soms ook wat onhandig op mijn tijdritfiets, finishte ik op een 126e plaats in de proloog. Niet slecht, niet uitbundig, kortom: afzien kon ik de komende dagen nog genoeg doen!

Etappe 1 20-5
Een etappe over 153 km met maar liefst 2300 hoogtemeters, gedeeltelijk over wegen waar ik al getraind heb, wat toch wel fijn is. Na een dag aanklampen, toch relatief makkelijk omhoog rijden maar afzien op het kantje. Kwam ik redelijk kapot maar ook ontspannen in een groepje achter het peleton binnen op een 125e plaats.

Etappe 2 21-5 (Ochtend)
Een ochtendrit over 76 km, waarbij ik mijn benen van de dag ervoor goed kon voelen, desondanks kon ik tot vlak voor de finish bij het peleton blijven. Een etappe waarbij ik in de afdaling net optijd tot stilstand kwam om zelf niet bij een massale valpartij te gaan liggen. Uiteindelijk kwam ik binnen op een 121e plaats op 1,5 minuut.

Etappe 3 21-5 (Middag)
In de middag vertrokken we voor 100 km koers richting Eupen, waar een pittige finale ons te wachten stond. Al na 30 km merkte ik dat het wel heel moeizaam ging, waar ik gelukkig op Baraque Michel een ploegmaat trof die me nog wat moed kon inpraten. Helaas verloor ik na een puist van een klim in Eupen de aansluiting, waarna ik terug kwam en dat nog eens herhaalde. Uiteindelijk had ik de laatste 2 lokale rondes alleen gereden, waar ik met veel moeite over de streep kwam op zo’n 7 minuten.

Etappe 4 22-5 (Verjaardag)
Bij het opstaan voelde ik me niet al te best, sterker nog, mijn eten dat ik zo hard nodig had, kreeg ik maar lastig binnen. En ging er nog eens bijna uit ook. In de middagrit daags ervoor had ik over de 100km zo afgezien dat ik slechts 2 gelletjes had genomen, vandaar dat ik ook niet zo hard meer reed… (wijze les)

Op mijn verjaardag kreeg ik 160 km voorgeschoteld, met beste klimmen erin opgenomen (in de Ardennen is het niet vlak nee..) en met kers op de taart* (in Limburg is dat schelden: Vlaai) de hele dag regen!
Na een paar valpartijen gelukkig ontweken te hebben, verloor ik het contact met het peleton op een klim. Samen met de crosser van Crelan-Vastgoedservice Rob Peeters ging ik met nog man achter het peleton aan. Jammer genoeg werden we bij een bocht de verkeerde kant opgestuurd, waardoor het gat toch wel serieus gegroeid was.
Samen met mijn ploeggenoot Herman ten Kate namen we met zijn tweeën de laaste 4 plaatselijke rondes van 10 km voor onze rekening. Om vervolgens op het laatste klimmetje naar de finish nog een groepje bij te halen en ook in te halen. In deze etappe eindigde ik op een 86e plek, kleine 9 minuten achter de winnaar.

Hierdoor ben ik uiteindelijk in het algemeen klassement, na 4 dagen, 12uur en een kleine 500 km koers, op een 92e plaats. Een uitslag waar ik op dit moment wel tevreden over kan zijn, vooral met de progressie die ik aan het maken ben en het niveau van deze meerdaagse.

Mijn club, Wielervereniging Noord-Holland (ook Monkey-Town), wil ik erg bedanken voor de goede zorgen en de mogelijkheid dat we (ik) deze straffe koers konden rijden. Voor mijn ontwikkeling een hele gave kans, waar ik veel ervaring en koershardheid heb op kunnen doen.
De renners, ploegleiding en verzorger (en mijn ouders) ook super bedankt voor mij een geslaagde meerdaagse!

Ton Dolmans Trofee

Een nerveus begin maar een mooie wedstrijd in mijn “achtertuin”. Blij dat ik kon rijden, hoewel mijn lichaam daar toch wel anders over dacht.

Om 12:00 vertrokken we voor 158km koers, maar vanaf het begin was het grote chaos. Bij de neutralisatie was er al een valpartij waardoor er iemand mijn derailleur in reed. Echt “proper” schakelde hij daarna ook niet meer. 

De chaos met auto’s, paaltjes en vluchtheuvels ging de hele koers door. Waar mijn koers met een behoorlijk zere hand na 120km koers ophield. Het ging best wel lekker, nog wel een beetje opgeschrikt door de valpartij van donderdag waardoor remmen pijn deed, maar na 3uur ging het lichtje wel doven.

Achteraf misschien beter om niet te starten, pijn aan hand verergert en ook meer last van een gekneusde rib. Maar om wedstrijdritme en sterker te worden was het een goede wedstrijd, en dat zo dichtbij huis.
Natuurlijk veel verbeter punten, veel tactische en weet ik ook waar ik nog meer aan moet werken. 

Het liefste wil je natuurlijk gelijk potten gaan breken, wat nu gewoon nog niet realistisch is, maar ben goed opweg!

Woensdag zal ik aan de start verschijnen voor een nieuwe uitdaging; het districtkampioenschap tijdrijden.

Grand Prix des Hauts

Kasseien: dat is waar ik me zeer op verheugde gisteren tijdens Grand Prix des Hauts (Frankrijk). Een mooie koers met al vroeg een andere wending voor mij.

image

Samen met mijn ploeggenoten  vlnr: Pieter, Maarten, Herman, Jorn en Sebastiaan stond ik aan de start voor een kleine 180km wedstrijd. Waarin 2 keer een kasseistrook in opgenomen was die ze in Parijs-Roubaix ook voor de kiezen krijgen.

Nadat we al geruime tijd opgesteld stonden (13;30) vertrokken we rond 14:15.
Helaas raakte ik al vroeg in de wedstrijd op achtervolgen aangewezen, doordat ik betrokken was geraakt bij een valpartij na een kilometer of 20.
Ik kon weer terug aansluiten alleen draaiden we op dat moment voor het eerst een kasseistrook op, waardoor ik het contact verloor met het peleton, doordat de renners voor me het tempo niet aan konden.
Bij het opdraaien voor de tweede keer werd ik opgehouden door een valpartij, waardoor ik voor de derde keer mocht gaan achtervolgen.

Na 123 km, met het ingaan van de plaatselijke rondes was het bij mij op. Na ongeveer 60km achtervolgen en redelijk wat last van mijn pols/hand en ribben, was het klaar.
Bij de val was mijn hand in iemands achterwiel komen te zitten en was ik op mijn ribben terechtgekomen.

Omdat ik morgen in Stein (Limburg) aan de start sta voor de Ton Dolmans Trofee, ben ik vanmiddag nog behandeld en ingetaped door mijn oude buurjongen en ex-renner Leander, die fysiotherapeut is.

Het was een bewogen wedstrijd voor mij, maar al met al een hele mooie wedstrijd waar ik op zich wel tevreden over ben. Met mijn benen zat het iniedergeval goed, morgen mag ik in de herkansing!

Havelte

Het was weer ouderwets afzien en stiekem ook nog een beetje genieten. Dicht bij een 6e plaats, helaas plekken in de laatste ronde verloren en nog eens een zure plek op de meet waardoor ik 11e werd.

Ik wist dat mijn lot achteraan starten was, verbazend genoeg reed ik mijn start precies zo als wat ik van te voren had gevisualiseerd. Hierdoor belande ik al snel rond de 15e plek.
De rondes daarna had ik moeite met het hoge tempo en kon ik maar lastig op het draaien en keren bijblijven.

Uiteindelijk kwam ik weer op stoom en reed ik naar een zevende stek, met nummer 6 binnen hand bereik. In de laatste ronde ging het kaarsje een beetje uit. Verloor ik wat plaatsen en tot grote spijt ook nog het sprintje met mijn oude teammaat Dave van der Kooij. Waardoor ik net buiten de top 10 viel.

Een leuke wedstrijd, wat een mooie intensieve training was voor mij.  Vorm is groeiende en kijk ik erg uit naar de aankomende wegwedstrijden!

Zal toch regelmatig op training mijn mountainbike weer gaan pakken..

Wegwielrenner en daarnaast mountainbiker, baanrenner en veldrijder.